Zamknij
REKLAMA

Kiedy warto udać się na wizytę do seksuologa?

14:28, 03.06.2019 | materiały partnera

Seksuologia jest dziedziną wiedzy, która cieszy się obecnie coraz większym zainteresowaniem. Niestety sprawia to też tę trudność, że ciężko jest odróżnić profesjonalną wiedzę od wiedzy potocznej i ludowej. Multidyscyplinarne podejście do ludzkiej seksualności, a więc takie, które łączy w sobie wiedzę z zakresu medycyny, psychologii, antropologii i kultury – jest tym, które gwarantuje holistyczne podejście do problemów seksualnych. Wszystkie trudności, które wynikają z faktu istnienia kilku płci, są tym obszarem, w którym pomoc seksuologiczna znajduje swoje zastosowanie.

Kiedy warto zgłosić się po pomoc seksuologiczną?

Pomoc seksuologiczna jest wskazana dla wszystkich osób: zdrowych, będących w związkach, singlów/singielek, ale i osób zaburzonych. To, co jest najważniejsze przed wizytą po poradę u seksuologa/seksuolożki, to pozbycie się wstydu i piętna. Zrozumienie i zaakceptowanie tego, że jest to osoba wykształcona, wykwalifikowana i obeznana w tematyce seksualnej, której można zaufać i przed którą można się otworzyć.

Jest tak, że zazwyczaj osoby decydują się na pomoc seksuologiczną w ostateczności – gdy wydarzy się coś traumatycznego, zostaną skierowane na badanie przez sąd, związek się rozpadnie, lub partner/partnerka postawi ultimatum - ,,terapia, albo rozstanie’’. Ważne jest to, żeby wcześniej, zanim problemy osiągną duże rozmiary, móc rozpoznać te symptomy, które wskazują na trudność w obszarze seksualności. Po zauważeniu problemu, kolejnym etapem będzie nabranie motywacji do podjęcia pracy nad sobą, który to etap jest najtrudniejszy.

Te objawy, które mogą wskazywać na pojawienie się trudności w życiu intymnym i powinny skłonić do poszukania specjalistycznej pomocy, to między innymi brak potrzeb seksualnych, bolesność podczas stosunków, niedopasowane w związku, nietypowe fantazje seksualne oraz zamieszanie w obrębie tożsamości płciowej lub orientacji seksualnej. Są sytuacje, w których osoba samodzielnie powinna skorzystać z terapii seksuologicznej lub poradnictwa seksuologicznego, są też jednak takie przypadki, gdy problem jest w parze i osoby w związku powinny skorzystać z terapii par. Mowa tu przede wszystkim o takich parach, w których od dawna nie ma współżycia, czy współżycie zmieniło się z czasem.

Seksuolog/seksuolożka pomoże określić, na ile przyczyny braku seksu wynikają z podłoża psychogennego, są efektem konfliktów w związku, a na ile mogą mieć swoje źródło w zmianach biologicznych (np. hormonalnych). Podobnie sytuacja wygląda w przypadku bolesności podczas stosunków, braku lubrykacji pochwy, zaburzeń erekcji i ejakulacji. Brak orgazmu, radosnego przeżywania stosunków to również istotne klinicznie symptomy, które powinny skłonić do wizyty u seksuologa/seksuolożki. Przed taką konsultacją warto zadać sobie pytanie, czy trudności te występują zawsze, czy można je nazwać sytuacyjnymi – to znaczy pojawiają się tylko w konkretnych okolicznościach (z mężem/żoną, a z kochankiem/kochanką, czy podczas masturbacji już nie).

Problemy indywidualne związane z seksualnością to również nadmierny popęd seksualny, który może przyjąć formę kompulsyjnej masturbacji, nałogowego oglądania pornografii, czy ryzykownych zachowań seksualnych. W obrębie jednostki wzbudzić czujność powinny też nietypowe fantazje seksualne, związane z aktywnością o charakterze parafilijnym. Pod to określenie można podjąć wszystkie pragnienia seksualne, które nie obejmują seksu ze zdrowym, zgadzającym się i dorosłym człowiekiem. Takie preferencje warto zauważyć wcześniej i poddać je konsultacji.

W obrębie tożsamości płciowej i orientacji seksualnej o zaburzeniach nie ma mowy. Mogą się pojawić natomiast trudności związane z zaakceptowaniem własnej orientacji seksualnej, czy też problemy związane z funkcjonowaniem w nietolerancyjnym społeczeństwie (np. doświadczanie homofobii, bifobii, czy transfobii). W przypadku osób transpłciowych, pomoc seksuologiczna jest niezbędna, aby móc rozpocząć proces korekty płci, jak i radzić sobie z dysforią płciową.

Kim tak naprawdę musi być osoba, która tytułuje siebie seksuologiem/seksuolożką?

Ścieżki edukacyjne zmierzające ku osiągnięciu statusu seksuologa/seksuolożki są dwie. Specjalistą/specjalistką w tej dziedzinie może zostać osoba, która skończyła wcześniej psychologię (w rzadkich przypadkach pedagogikę lub położnictwo) albo taka, która skończyła medycynę ze specjalizacją w ginekologii, psychiatrii, urologii, czy endokrynologii i podjęła się kolejnej specjalizacji z seksuologii. Kompetencje psychologa-seksuologa i lekarza-seksuologa również są odmienne. Lekarz ma prawo do badania fizykalnego (związanego z dotykiem) oraz przepisywania leków (np. hormonalnych), a psycholog-seksuolog prowadzi poradnictwo i terapię seksuologiczną, ale nie wykonuje badań medycznych.

Ważne jest to, że seksuologiem klinicznym może się tytułować tylko osoba, która uzyskała certyfikację w Polskim Towarzystwie Seksuologicznym. Proces certyfikacji obejmuje wieloletni proces, podczas którego zainteresowana osoba aktywnie bierze udział w tworzeniu polskiej seksuologii, poprzez uczestnictwo (bierne i czynne) w konferencjach, pisanie artykułów oraz szkolenia i regularne poddawanie swojej pracy klinicznej superwizji. Studia seksuologiczne obejmują dwa lata i dają możliwość zdobycia wiedzy z zakresu seksuologii, której nie oferują internetowe kursy sex-coachingu. Na niektórych Uczelniach w ramach studiów psychologicznych można też uzyskać specjalność z zakresu seksuologii klinicznej. Ważne jest, aby mieć rozeznanie w tym, co jest naukową seksuologią, a co pseudo-seksuologią i w trosce o swój dobrostan sprawdzać kwalifikacje osób, do których planuje się udać.

 

Skorzystaj z pomocy seksuologicznej- www.dominikhaak.pl

(materiały partnera)
facebookFacebook
twitterTwitter
wykopWykop
© zarki365.pl | Prawa zastrzeżone